Daar gaan we dan…..

Met een theedoek voor mijn ogen schuifel ik over het gras naast mijn begeleidster, die me zachtjes sturend meevoert. Voetje voor voetje voel ik hoe de grond onder me verandert. Hier en daar wat hobbelig, dan wat glooiend omhoog en na een vrij scherpe bocht zegt ze dat ik halt mag houden. Voorzichtig steek ik mijn handen vooruit en voelen mijn vingers de ruwe, gebarsten struktuur. Ze is niet heel breed, ik pas er met mijn armen omheen. Er prikken wat scherpe takjes in mijn schouder en ik hoor het zachte geruis van bladeren. Boven me buigt de stam naar voren en ik ruik de geur van aarde en hars. Zo zonder het gebruik van mijn ogen nemen mijn andere zintuigen de functie van het zicht over en dit geeft me de informatie die ik nodig heb om straks de juiste boom aan te wijzen. Hoop ik. “Ik denk dat ik het weet!” zeg ik. Als we terug zijn op de startplek en na drie rondjes links- èn rechtsom mag mijn theedoek af. Mijn ogen moeten even wennen aan het licht en nieuwsgierig kijk ik om me heen…..”Die!” Ik weet het bijna zeker. Mijn begeleidster kijkt me verbaasd aan…”in één keer goed!” zegt ze. Best een beetje trots knoop ik de zakdoek nu om haar hoofd. Mijn beurt om te begeleiden. Ik vind het wel spannend. Wat nou als ze struikelt, of als ze het eng vindt, of ….. Ze geeft me haar hand en na een paar rondjes draaien stappen we voorzichtig, want duizelig, in de richting van het fietspad. Ik stuur haar omhoog en naar links en dan staan we voor “haar” boom. Dan is het haar beurt om te voelen, ruiken, luisteren….In deze boom zitten onderin de stam een paar prachtige “kabouter-gaten” en voor ik het weet steekt ze haar hand er recht in. “ik weet niet wat daar in zit hoor!” zeg ik… mijn fantasie gaat een beetje met me aan de haal, merk ik. Gelukkig is ze avontuurlijk ingesteld en rustig betast ze de stam, de takken en bladeren. Wanneer ze aangeeft dat ze er klaar voor is begeleid ik haar via een omweg terug naar ons begin-punt. Na weer een paar rondjes draaien knoop ik de theedoek los.  “En?” vraag ik. “Die” zegt ze en ook zij wijst de goede boom aan. Wat bijzonder. Er staan zoveel bomen op deze plek! Hoe kan het nou dat we allebei in één keer de goede aanwijzen? Wat mooi om te merken hoe je je zintuigen gebruikt. Maar ook hoe leuk en spannend het is om te begeleiden en geleid te worden. De verantwoordelijkheid van het sturen, de overgave en het vertrouwen van gestuurd worden. Hoe fijn is het als iemand even de tijd neemt om je gerust te stellen, en je op jouw tempo te kunnen en mogen overgeven aan iets spannends en nieuws. De link naar coachen, maar ook naar opvoeden is snel gelegd. Het vergt geduld, aftasten, voelen en kijken. Maar ook zorgen voor veilige randvoorwaarden om kinderen te begeleiden in hun pad. Met oog voor hun eigen tempo, karakter en systeem.

Het was een prachtige studiedag vol inzichten, inspiratie en natuur.